چند خط یادگاری
و هذیانهای دلم
سيد مهدي ميرودودي،متولد ماه دلو يا حوت،سال شصت، اهل هيچستان، جاي از ايران، هنرجوی کارگردانی سینما، اميدوار به آينده، دوستدار وطن، آدم بي حزب و تنها، گاه مي نويسم و گاه هيچ...
و این نوشته ها... دل نوشته های یک آدم كاملا معمولیست که گاهگاهی دلش برای این سرزمین می گیرد وقتی می بیند بعضی ها رسم عاشقان را شکستن،و آنها را در زباله دانی زمانه رها کرده اند و خود، که روزی از آنها بوده اند در کاخی از بیت المال مسلمین لمیدند و از خون عاشقان پلی برای گذشتن ساختند. اینگونه نگفت آن کبیر زمان و او رسمش عاشقانه بود ولی...
انگلیسی ها یک مثل معروف در مورد کشورشان و وطن پرستیشان دارند:
Right or wrong,my country
درست یا غلط ، اين وطن من است
كاش بعضي ها معني اين حرف را مي دانستند...
تازگی ها با همکاری یکی از دوستان عزیزم وبلاگی به نام شاعر نواز را راه اندازی کردیم و در آنجا هم مطلب می نویسیم. http://shaernavaz.blogfa.com
یادمان باشد...
يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم ، وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم ، پر پروانه شکستن هنر انسان نيست، گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم ، يادمان باشد سر سجاده عشق ، جز براي دل محبوب دعايي نکنيم ، يادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد ، طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم
مستم
رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو هستم
هر شبم چشم تو در خواب نمایند که گویند
ترک سر گفتم و از پای تو سر بر نگرفتم
دست شستم ز دل و دیده خونبار ولیکن
گفتی از چشم خوش دلکش من نیستی آگه
تا دل اندر گره زلف پریشان تو بستم
تا قیامت تو مپندار که هشیار توان شد
چشم میگون ترا دیدم و سرمست فتادم
تو اگر مهرگسستی و شکستی دل خواجو
رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو هستم
هر شبم چشم تو در خواب نمایند که گویند
ترک سر گفتم و از پای تو سر بر نگرفتم
دست شستم ز دل و دیده خونبار ولیکن
گفتی از چشم خوش دلکش من نیستی آگه
تا دل اندر گره زلف پریشان تو بستم
تا قیامت تو مپندار که هشیار توان شد
چشم میگون ترا دیدم و سرمست فتادم
تو اگر مهرگسستی و شکستی دل خواجو
بدرستی که من آن عهد که بستم نشکستم
دعوت
دیگر مرا به معجزه عشق دعوت نمی کنی
با من ز درد حادثه صحبت نمی کنی
بیمار عشق توست پرستوی روح من
از این مریض خسته عیادت نمی کنی
گلهای باغ خاطره در حال مردنند
به یاسهای تشنه محبت نمی کنی
امروز سیب سرخ رفاقت دلش گرفت
این سیب را برای چه قسمت نمی کنی؟؟؟
دیگر مرا به معجزه عشق دعوت نمی کنی
با من ز درد حادثه صحبت نمی کنی
بیمار عشق توست پرستوی روح من
از این مریض خسته عیادت نمی کنی
گلهای باغ خاطره در حال مردنند
به یاسهای تشنه محبت نمی کنی
امروز سیب سرخ رفاقت دلش گرفت
این سیب را برای چه قسمت نمی کنی؟؟؟
بدون شرح
آنکه چشمان ترا اینهمه زیبا می کرد
آنکه چشمان ترا اینهمه زیبا می کرد
کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد
یا نمی داد به تو این همه زیبایی را
یا مرا در غم عشق تو شکیبا می کرد
سكوت
سكوتي بود بر قلبم
كه با آن مي زدم فرياد
اگر از شهر غم رفتي
مرا هرگز مبر از ياد