چند خط یادگاری
و هذیانهای دلم
سيد مهدي ميرودودي،متولد ماه دلو يا حوت،سال شصت، اهل هيچستان، جاي از ايران، هنرجوی کارگردانی سینما، اميدوار به آينده، دوستدار وطن، آدم بي حزب و تنها، گاه مي نويسم و گاه هيچ...
و این نوشته ها... دل نوشته های یک آدم كاملا معمولیست که گاهگاهی دلش برای این سرزمین می گیرد وقتی می بیند بعضی ها رسم عاشقان را شکستن،و آنها را در زباله دانی زمانه رها کرده اند و خود، که روزی از آنها بوده اند در کاخی از بیت المال مسلمین لمیدند و از خون عاشقان پلی برای گذشتن ساختند. اینگونه نگفت آن کبیر زمان و او رسمش عاشقانه بود ولی...
انگلیسی ها یک مثل معروف در مورد کشورشان و وطن پرستیشان دارند:
Right or wrong,my country
درست یا غلط ، اين وطن من است
كاش بعضي ها معني اين حرف را مي دانستند...
تازگی ها با همکاری یکی از دوستان عزیزم وبلاگی به نام شاعر نواز را راه اندازی کردیم و در آنجا هم مطلب می نویسیم. http://shaernavaz.blogfa.com
و گاه اتفاقی می میریم
و گاه اتفاقی می میریم
بی آنکه خبر داده باشیم
بی آنکه کسی بداند، خواهیم مُرد
و همه بعد آن خواهند گفت:
آخی، حیف شد، چه نازنین بود که مُرد.
فقط این افسوس
چو یک لحظه خوش در گذر است
بعد آن هم هیچکس ته یادش نخواهد بود
ای بابا اونی که مُرد
پدرم بود، مادرم، برادرم یا که خواهرم
و یا دوستم بود
بعد از آن روز، روزگار می چرخد
زمانه می رقصد و ما فراموش می کنیم که کسی مُرد.
و گاه هم خیلی اتفاقی می میریم
بی آنکه خبر داده باشیم...
به یاد خسرو شکیبایی، که مرگش دیروز غافلگیرم کرد و غمگین شدم. و این شعر را امروز برای این عزیز گفتم.
روحش شاد.