چند خط یادگاری
و هذیانهای دلم
سيد مهدي ميرودودي،متولد ماه دلو يا حوت،سال شصت، اهل هيچستان، جاي از ايران، هنرجوی کارگردانی سینما، اميدوار به آينده، دوستدار وطن، آدم بي حزب و تنها، گاه مي نويسم و گاه هيچ...
و این نوشته ها... دل نوشته های یک آدم كاملا معمولیست که گاهگاهی دلش برای این سرزمین می گیرد وقتی می بیند بعضی ها رسم عاشقان را شکستن،و آنها را در زباله دانی زمانه رها کرده اند و خود، که روزی از آنها بوده اند در کاخی از بیت المال مسلمین لمیدند و از خون عاشقان پلی برای گذشتن ساختند. اینگونه نگفت آن کبیر زمان و او رسمش عاشقانه بود ولی...
انگلیسی ها یک مثل معروف در مورد کشورشان و وطن پرستیشان دارند:
Right or wrong,my country
درست یا غلط ، اين وطن من است
كاش بعضي ها معني اين حرف را مي دانستند...
تازگی ها با همکاری یکی از دوستان عزیزم وبلاگی به نام شاعر نواز را راه اندازی کردیم و در آنجا هم مطلب می نویسیم. http://shaernavaz.blogfa.com
همش یک خبر بود، خیلی کوتاه و مختصر.
اعلام شد هنوز هفت هزار مفقودالاثر جنگ بی نشان و بی مکانند.
از نظر بعضی ها این فقط یک عدد است، هفت هزار ، بعضی ها می گویند خوب جنگ این جور چیزا هم دارد، درست.
اما من می گویم هفت هزار چشم انتظار، هفت هزار مادر چشم به راه و هفت هزار پدر دل ناگران و ...
شاید امروز عده ای از این پدر و مادرها با همان چشمان منتظرشان رفته اند و اندکی هم باقی مانده اند.
من خود به یاد دارم مادری را که تا زمان مرگش همیشه سر کوچه می ایستاد و از هر رهگذری سراغ پسرش را می گرفت، پسری که بلا شک یکی از همین هفت هزار نفری بود که هیچ وقت پیدا نشدند.
یک لحظه فقط، هر کسی هستی، با هر جنسیتی، با هر دین و مذهبی، فقط یک لحظه فکر بکنید یکی از این هفت هزار مفقود الاثر، پدر یا برادر شما بود و شما این همه سال چشم به راه، می توانستیم ...
و امروز ای پدر و مادر چشم انتظار، این شعار نیست، یقین دارم پسرتان در بهشت منتظر شماست.